Η αυτοκρατορία των οσμών

17ο Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ήμουν καθισμένη ανάμεσα σε δύο γυναίκες: η μία με ωραίο άρωμα εσπεριδοειδών (α, τα εσπεριδοειδή -λίγο νωρίς για τέτοιο άρωμα, αλλά βιαζόμαστε να φέρουμε την άνοιξη, θέλει δεν θέλει)· η άλλη με μουστοκούλουρα μέσα στην τσάντα της. Θα τις θυμάμαι. Είδα την «Αυτοκρατορία των οσμών», λίγο επειδή ήταν γαλλόφωνο (εν μέρει), λίγο επειδή με βόλευε η ώρα. Και λίγο επειδή τα παρακάτω.

Όσφρηση, αυτοκράτειρα των αισθήσεων. Εδώ επιβιώνει η γεύση στο πιο μεγάλο μέρος της -γλυκόπικρο, γλυκόξινο, γλυκό, γλυκό, γλυκό- και οι αναμνήσεις των φρεσκοπλυμένων σεντονιών, ακόμα και του ανυπόφορου καύσωνα, και της λαδομπογιάς του πλοίου, του λευκού χαρτιού, του βιβλίου που διαβάστηκε, του βιβλίου που δεν διαβάστηκε, του δέρματος που αναγνώστηκε. Άλογη ανάμνηση, αποθήκη μυστικών, αθώα οσμή, άυλο ενθύμιο, το πιο ελαφρύ που κουβαλώ μαζί μου, το μόνο χωρίς ίχνη, αλλά την ίδια στιγμή το πιο βαρύ, γιατί είσαι το μοναδικό (ούτε φωτογραφία, ούτε δώρα, ούτε ξεκάθαρη πληγή), μπορείς απλώς να αρέσεις, ενώ στην πραγματικότητα, στην ανιαρή πραγματικότητα (στην ένοχη, ένοχη, ένοχη πραγματικότητα) θυμίζεις.

Όσφρηση, ιχνευτή της μνήμης, τι ψάχνεις στον αέρα του Βορρά;

Οσμή που θα μας συνοδεύεις ως τον θάνατο.

Θα σ’ έλεγα ύπουλη, αν δεν ήμουν ευγνώμων για το ελαφρύ, αθώο σου φορτίο, απαλλαγμένο από κάθε υποψία λαθρεπιβάτη· σ’ ευχαριστώ, εχέμυθη θεά.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s