Tonisi's Blog

Η γυναίκα του Ξηντάρη

tonisi — Thu, 11 Aug 2011 22:09:29 +0000

Η βραδιά ήταν δροσερή, η θέα μαγευτική, οι τοίχοι άσπροι και οι καρέκλες μπλε, ως είθισται. Δεν έμενε παρά τα ρούχα της να είναι μαύρα, τα μαλλιά μαζεμένα, το σώμα βαρύ. Καθόταν ακριβώς απέναντι από τα παιδιά και τον άντρα της, που έπαιζαν, όπως κάθε βράδυ. Για τους άλλους έπαιζαν δηλαδή, γιατί η ίδια μάλλον θα έλεγε “δούλευαν”. Ο χοντρός κότσος ήταν το μαξιλάρι της στον τοίχο που ακουμπούσε. Που ακούμπησε, καλύτερα, γιατί είχε να μαγειρέψει για πολύ κόσμο ακόμα. Όμως η φασαρία της κουζίνας δεν έφτανε ως έξω και αν δεν ήταν το φως της τόσο δυνατό, κανένας δεν θα καταλάβαινε την ύπαρξή της, οι σερβιτόροι διακριτικοί και αθόρυβοι, έτοιμοι να αρπάξουν στον αέρα και το παραμικρό νόημα του πελάτη. Δεν έπρεπε να ενοχλήσουν τους μουσικούς την ώρα αυτή, να μη σπάσει η καθιερωμένη κατανυκτική ατμόσφαιρα, που κερδήθηκε, θα’ λεγες αγοράστηκε, με σκληρή δουλειά και επιμονή τόσα χρόνια. Κανένας τους και ακόμα λιγότερο εκείνη δεν θα ήθελαν να ξαναγίνουν τα ίδια με τις προάλλες, να ξαναβάλει τις φωνές ο Γιώργος μέσα στην κουζίνα και τόσος κόσμος απ’ έξω να τον ακούει. Ευτυχώς δηλαδή που δεν μπορούσαν να τη δουν, με σκυμμένο το κεφάλι στα πλακάκια της κουζίνας. Αλλά τώρα η Ανατολή είναι πασίγνωστο μαγαζί και δεν νοείται να φύγει κανείς από το νησί χωρίς να την επισκεφτεί.

Δίκαια λοιπόν τώρα γέρνει το κεφάλι της στον τοίχο και ανάβει τσιγάρο, με το βλέμμα πάντα στο απέναντι τραπέζι. Και ακόμα πιο δίκαια έχει ξεχάσει τα χρόνια των σπουδών της στην Νομική της Αθήνας. Ή και τα χρόνια που ερωτευμένοι μόλις είχαν πρωτοέρθει μαζί στο νησί, τότε που γυρνούσαν γυμνοί στις παραλίες, με φίλους και παρέες διάφορες. Εξάλλου όλα πήγαν καλά: το μαγαζί είναι διάσημο και τα παιδιά έχουν ήδη μπει στο δρόμο του πατέρα τους. Σίγουρα τώρα που φυσάει τον καπνό τόσο ανακουφισμένη από το μικρό της διάλειμμα, δεν θυμάται τη συμφωνία τους. Ή μάλλον, τη δική της συμφωνία στην απόφαση που την θέλει στην κουζίνα δια παντός. Αλλά δεν την πειράζει καθόλου. Σίγουρα τώρα η γυναίκα του Ξηντάρη δεν ξέρει καν για ποια συμφωνία πρόκειται, πλέον. Ακουμπάει στον τοίχο και σιγοτραγουδάει μαζί τους και φυσικά ξέρει όλα τους τα τραγούδια.

Κι όλο έλεγε Ξέρω πολλές, πολλές ιστορίες Μια από αυτές λέει πως

tonisi — Fri, 17 Jun 2011 23:26:23 +0000

Ήθελε να φύγει, πήγε στα καράβια, βρέθηκε σε ένα Λίμπερτυ καναδέζικο, Μάρμαρο το λέγανε. Έκανε βάρδιες, μαζί με τους άλλους, για να μην τους βυθίσουν τα αφεντικά τους για να πάρουν την ασφάλεια. Τα ήξερε αυτός, κλείδωναν τις πόρτες των επιβατών για να μην μπορούν να βγουν. Έξω από την Ιαπωνία τους είχε πιάσει τρομερός αέρας. Κάποιος του είπε να αδειάσει τις λαδομπογιές και με τους τενεκέδες να μαζεύει τα νερά από το κατάστρωμα. Ξέρεις πού πήγε όλη η μπογιά; Ήξερα· πάνω του, αλλά δεν είχε γούστο να το πω εγώ. Ο πολύ ψύχραιμος καπετάνιος, που άναβε ένα τσιγάρο το πρωί και με εκείνο άναβε και όλα τα υπόλοιπα σερί μέχρι το βράδυ, τον είδε έτσι και τον έστειλε να του κάνει καφέ. Αλλά το καράβι κουνούσε, το καυτό νερό έπεσε πάνω του. Είπε ότι δεν θα ξαναφορούσε κοντομάνικο, αλλά για δες, το σημάδι είναι πολύ μικρό πια. Μετά ζήτησε να τον αφήσουν στη Νέα Υόρκη, αναγκάστηκαν να πληρώσουν και προκαταβολικά το εισιτήριο της επιστροφής του. Και τι κάνατε στη Νέα Υόρκη; Ήμουν λαθρομετανάστης! Στην αρχή έπλενε πιάτα. Ήθελαν να τον παντρέψουν με την κόρη του ταβερνιάρη, αλλά αυτός ήταν δεκαεφτά χρονών και μόλις το άκουσε, έφυγε. Μετά πουλούσε διάφορα πράγματα, εγώ θυμάμαι τα παγωτά. Τελικά έμεινε τρία χρόνια, ώσπου τον πιάσανε και γύρισε. Δεν ήταν ωραία η κόρη του ταβερνιάρη; Ο άνθρωπος κάνει λάθη, γελάει.

Ηλιοβασιψέματα

tonisi — Fri, 08 Apr 2011 07:49:23 +0000

“The sunlights differ, but there is only one darkness.”

Γιορτές με μαντήλα και ζάχαρη

tonisi — Wed, 23 Mar 2011 22:07:56 +0000

Οι επέτειοι δεν είναι παράτα ή μελόδραμα. Αρκεί να θυμάσαι τα σωστά πράγματα… (χαμόγελο).

( Η θητεία του “ψάρακλα” στις γιορτές συνεχίζεται. Αρχίζω και γουστάρω. Στο κάτω-κάτω, οι ευκαιρίες να μιλήσεις -και ίσως να ακουστείς- είναι λίγες. Αξίζει να μην τις χάνει κανείς.)

Άνοιξη

tonisi — Wed, 02 Mar 2011 19:59:22 +0000

Με μείον ένα και νιφάδες το πρωί. Με νεκρούς, ζωντανούς και ανάμεσα. Με Πλωτή Πόλη και τη συγγραφέα σε ερωτική απογοήτευση, αλλά και Ράνκιν, απόδοση ντετεκτιβίστικης δικαιοσύνης και νοητά ταξίδια στο χρόνο. Με το κόκκινο standby αναμμένο κάπου βαθιά μέσα στο κεφάλι.(Μπορεί να φταίει που κοιμάμαι απέναντι από τον πίνακα των ηλεκτρικών του σπιτιού. Ξυπνάω το βράδυ, βλέπω το φωτάκι και νομίζω ότι κάποιος πρέπει να πατήσει το on.) Το Μάρτη ήταν η ρωμαϊκή πρωτοχρονιά.

Άσε τον (αστρονομικό) νόμο να λέει ότι δεν ήρθε. Ήρθε, είναι η αίσθηση ότι κάτι θα γίνει και θα΄ναι πολύ.

mawlid

tonisi — Mon, 14 Feb 2011 21:03:17 +0000

Φέτος τα γενέθλια του Μωάμεθ συμπίπτουν με τον άγιο Βαλεντίνο και εννοείται ότι αμφότερους τους γιορτάσαμε δεόντως στο σχολείο. Δεόντως πάει να πει, τον έναν επίσημα, τον άλλον στα μουλωχτά. Μετά το μεγάλο -έχει πολύ ακόμα μέχρι τη Μεδίνα, μπαρμπα-Στρουμφ;- κήρυγμα του διευθυντή μας, ο οποίος πιθανόν να είναι μη πιστοποιημένο Χόμπιτ επί γης, μετά, λοιπόν, τη σκυτάλη παρέλαβε ο δυτικός κόσμος. Κρυμμένες σακούλες και σακουλάκια, χαρτάκια, κορδελάκια, όλα αγορασμένα από ριψοκίνδυνους εραστές που το έσκασαν την ώρα του διαλείμματος και τριαντάφυλλα που μαραίνονταν στις τσάντες, τα κορίτσια να χωρέσουν όλη την ομορφιά στο πρόσωπο, εκεί δηλαδή που τους επιτρέπεται, καθρεφτάκια που άστραφταν την ώρα της Ιστορίας, αλλά και κάθε ώρα, τι βιομηχανικές επαναστάσεις, συνδικαλισμοί, φεμινισμοί και υποτακτική παρακειμένου, το κραγιόν κραγιόν και τα μπιχλιμπίδια μπιχλιμπίδια, πανέτοιμα να αντικαταστήσουν τη μαντήλα στη γωνία. Και να μην κάνουμε όλη την ώρα μάθημα, σε παρακαλώ, και αυτός που λείπει, κυρία, δεν είναι άρρωστος, είναι με τη γκόμενά του, και τι πειράζει που είπα γκόμενα, είναι λάθος;

Βέβαια, μερικοί μουσουλμάνοι θεολόγοι λένε ότι είναι απαράδεκτος νεοτερισμός να γιορτάζονται τα γενέθλια του προφήτη και ότι αρκεί να νηστεύουν τις Δευτέρες για να τιμήσουν τη μνήμη του. Και ο δικός μας είναι καταναλωτικός και πολυέξοδος και περιστασιακός και αν είναι έτσι, γιορτάζεις κάθε μέρα, άχρηστος και ίσως λίγο υποκριτικός κλπ. Δύσκολο πράγμα οι γιορτές, να βρεις μια άκρη, να συμφωνήσεις μαζί τους.

Lee Totis

tonisi — Wed, 12 Jan 2011 21:32:39 +0000

Το ΙΚΥ ανακοίνωσε ότι φέτος λόγω λιτότητας δεν θα δοθούν υποτροφίες για διδακτορικά και μεταδιδακτορική έρευνα. Κανένας υποψήφιος δεν θα λάβει το υπέρογκο και υπερεπαρκές ποσό των 450 ευρώ το μήνα. Ένα χρόνο μετά την κατάργηση των εκπαιδευτικών αδειών, με εξαίρεση για τους εκπαιδευτικούς-υπότροφους του ΙΚΥ (που έτσι κι αλλιώς δεν έπαιρναν τα χρήματα, αλλά μόνο τον τίτλο και ακριβώς την δυνατότητα της άδειας), έρχεται και η κατάργηση των υποτροφιών.

Τι υπέροχη, εξαναγκασμένη ελευθερία! Μπορεί να μάθω λίγο πιάνο. Ή μπορεί να συνεχίσω να ξεσκονίζω την κιθάρα. Μπορεί να βγαίνω περισσότερο εδώ και να της δώσω μια ευκαιρία, της πόλης (σε δεύτερη σκέψη, αυτό δεν μπορεί τελικά). Μπορεί να κάνω παρέες (αυστηρά και μόνο γνωστούς φέτος). Μπορεί να αρχίσω να μαγειρεύω. Μπορεί να συνεχίσω να πλέκω κάτι που ξεκίνησα στις διακοπές. Μπορεί να πάω να μάθω τουρκικά. Μπορεί να βλέπω τηλεόραση-έτσι θα τα εξασκώ κι όλας. Μπορεί να κάθομαι όλο το απόγευμα σπίτι και να βλέπω παλιές φωτογραφίες. Μπορεί τελικά να πιστέψω ότι βοηθάω κι εγώ έμπρακτα να ξεπεραστεί η “κρίση”. Τι, όχι;;;

Easy like a [Saturday] morning

tonisi — Sun, 19 Dec 2010 17:13:00 +0000

Ένας είπε ότι δεν υπάρχει ούριος άνεμος για όποιον δεν έχει προορισμό. ΟΚ, πάντως ούτε και αντίθετος.

Η Άδεια

tonisi — Thu, 02 Dec 2010 23:57:10 +0000

Άφησε το βιβλίο που μόλις είχε ξεκινήσει, για να πιάσει το τηλέφωνο που χτυπούσε ξανά. Πώς να τα τελειώσει, συνταξιούχος σου λέει μετά, από την ώρα όμως που βγήκε δεν είχε ησυχία, δουλειές ατελείωτες. Και κείνο το πλεκτό, για πόσους μήνες θα μείνει στην τσάντα δίπλα στον καναπέ, να μας στολίζει το σαλόνι δηλαδή; Και της το είπα, μη δίνεις άλλα μαλλιά, δεν προλαβαίνω και δεν μπορώ να μην τα πλέξω, επιμένει αυτή. Το καλώδιο μπλέχτηκε στο κορδόνι των γυαλιών, που συνήθως κρεμόταν στο στήθος της, αν και δεν είχε περάσει καιρός που το πήρε απόφαση ότι πια δεν θα πηγαίνει πουθενά χωρίς την πρεσβυωπία. Κινήσεις εκνευρισμένες και ασυντόνιστες, όχι τόσο επειδή στη άλλη άκρη της γραμμής κάποιος την περίμενε να τα ξεμπλέξει, όσο γιατί βαρέθηκε τόσα χρόνια να προσπαθεί να κάνει τριάντα διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα. Η δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι, τα παιδιά, τα παιδιά, τα παιδιά. Ναι, καλησπέρα, καλά, δεν είναι εδώ, βγήκε έξω. Πού έξω, δεν έχει την παραμικρή ιδέα να πει αυτή τη φορά, αλλά μήπως έχει καμιά σημασία; Βαρέθηκε να δικαιολογεί, μεγάλωσαν, δεν θέλει άλλο να μπλέκεται στα πόδια τους. Μόνο που δεν μπορεί τα κλάματα, θυμώνει και τα χάνει, γι’ αυτό συνεχίζει ακόμα αυτή την τρέλα. Τι έπαθε πάλι, τι τσιβί μας βγήκε; Εντάξει, μπόρεσε και της έγραψε την άδεια για αυτές τις λίγες μέρες, αφού της το ζήτησε, αφού την παρακάλεσε, αλλά αυτό με τα τηλέφωνα και την αντικατασκοπεία είναι ιστορίες για αγρίους. Να μη βγαίνει, να μην απαντάει, αυτή, πάει, δεν είμαστε καλά. Δεν μπορεί τα κλάματα, τα χάνει, γι’ αυτό δεν πήγε μέσα να της ρίξει δυο χαστούκια να συνέλθει, να της πει, και μήπως δεν της είπε, στην ηλικία σου εγώ είχα παιδί, τι είναι αυτά, από ποιο σόι τα πήρες, ξέρω, τι πρόβλημα έχεις δηλαδή, που άλλοι στη θέση σου, αλλά δεν μπορεί, θυμώνει και τα χάνει.

Δυο μέρες τώρα, δεν την αντέχει άλλο. Δυο μέρες εμπάργκο, δε θα μου δίνεις τηλέφωνο και πες ότι είμαι έξω, λέγε ότι είμαι έξω, μόνιμα; μόνιμα, σε παρακαλώ μαμά. Είναι που θυμώνει και τα χάνει, αλλιώς σιγά μην της έκανε τη χάρη. Αλλά στο κάτω-κάτω, ποια χάρη; Κι αυτή μήπως δεν κουράστηκε με τα απανωτά πηγαινέλα, Θεσσαλονίκη Χαλκιδική, μαγειρέματα, καθαρίσματα, μαζέματα, ελιές, καρύδια, χόρτα, κυδώνια, πλυντήρια, και ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του, να ‘χει και τη μικρή στο δωμάτιο κλειδωμένη. Όλοι χρειάζονται ένα διάλειμμα κάποια στιγμή, δεν θα τα παίρνεις σοβαρά και δεν θα τρελαίνεσαι, της έλεγε. Αυτή όμως; Μπλεγμένη ακόμα, καλώδιο, κορδόνι, βιβλίο, πλεκτό. Στην αναγνώριση κλήσης βλέπει τώρα το νούμερο του αδερφού της, που τη θυμάται μόνο όποτε χρειάζεται κάτι ή για να έχει ακροατήριο στο καρατζαφερικό παραλήρημα, τις προάλλες το γαϊδούρι σχεδόν την έκανε ρεζίλι στο νοσοκομείο που του είχε κλείσει ραντεβού. Όχι, δεν θα την τρελάνει κανένας, ας περιμένουν για μια φορά. Α, όχι. Ας περιμένουν. Τώρα θα πάει μέσα να της πει να πάνε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, έξω από την πόλη, οι δυο τους, ή να περπατήσουν, κάπου μακριά. Να αφήσει ένα σημείωμα μόνο, να πει ότι βγαίνουν… Ε, ας μην αφήσει, ας το καταλάβουν από μόνοι τους, πια. Όποιος θέλει, θα την πάρει στο κινητό. Στο ποιο, σκέφτεται και γελάει, αφήνοντας το στον πάγκο της κουζίνας φεύγοντας.

Η Κ.

tonisi — Mon, 29 Nov 2010 12:50:50 +0000

Για την Κ. πάντα μιλάω με μεγάλη χαρά και αυτό είναι το βασικό συναίσθημά μου όταν την σκέφτομαι. Η χαρά- της ζωής. Θα έγραφα ακόμη και έκθεση δημοτικού με τίτλο “ένας άνθρωπος που θαυμάζω”ή κάτι αντίστοιχο. Δεν μπορώ να περιγράψω την Κ., γιατί φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω ή ότι θα πέσω σε στερεότυπα που δεν ισχύουν για εκείνη. Γράφω “για εκείνη”γιατί της Κ. δεν της αρέσει το “αυτή”. Μιλάω πάντα με μεγάλη χαρά για την Κ, γιατί μου μαθαίνει πολλά πράγματα και γιατί την απογοητεύω που δεν τα εφαρμόζω, αλλά συνεχίζει να μου τα λέει. Γιατί μου λέει πράγματα που ήδη ξέρω, αλλά φοβάμαι να κάνω. Γιατί η Κ. κάνει τα δύσκολα εύκολα, επειδή δεν υπάρχουν σημαντικά και ασήμαντα, με νόημα ή χωρίς. Γιατί όποτε μιλάω μαζί της, πάντα μου μένει ένα χαμόγελο. Γιατί μου λέει να μη φοβάμαι και, όταν την ακούω, είναι ωραία. Γιατί προσπαθεί να μου μάθει πώς να κάνουμε ο,τιδήποτε και αν κάνουμε με χαρά. Γιατί η Κ. επιφυλάσσει καλύτερο τέλος για τον κακό λύκο. Να γιατί για την Κ. μιλάω με μεγάλη χαρά από τότε που τη γνώρισα.