Με μείον ένα και νιφάδες το πρωί. Με νεκρούς, ζωντανούς και ανάμεσα. Με Πλωτή Πόλη και τη συγγραφέα σε ερωτική απογοήτευση, αλλά και Ράνκιν, απόδοση ντετεκτιβίστικης δικαιοσύνης και νοητά ταξίδια στο χρόνο. Με το κόκκινο standby αναμμένο κάπου βαθιά μέσα στο κεφάλι.(Μπορεί να φταίει που κοιμάμαι απέναντι από τον πίνακα των ηλεκτρικών του σπιτιού. Ξυπνάω το βράδυ, βλέπω το φωτάκι και νομίζω ότι κάποιος πρέπει να πατήσει το on.) Το Μάρτη ήταν η ρωμαϊκή πρωτοχρονιά.
Άσε τον (αστρονομικό) νόμο να λέει ότι δεν ήρθε. Ήρθε, είναι η αίσθηση ότι κάτι θα γίνει και θα΄ναι πολύ.
