Φέτος τα γενέθλια του Μωάμεθ συμπίπτουν με τον άγιο Βαλεντίνο και εννοείται ότι αμφότερους τους γιορτάσαμε δεόντως στο σχολείο. Δεόντως πάει να πει, τον έναν επίσημα, τον άλλον στα μουλωχτά. Μετά το μεγάλο -έχει πολύ ακόμα μέχρι τη Μεδίνα, μπαρμπα-Στρουμφ;- κήρυγμα του διευθυντή μας, ο οποίος πιθανόν να είναι μη πιστοποιημένο Χόμπιτ επί γης, μετά, λοιπόν, τη σκυτάλη παρέλαβε ο δυτικός κόσμος. Κρυμμένες σακούλες και σακουλάκια, χαρτάκια, κορδελάκια, όλα αγορασμένα από ριψοκίνδυνους εραστές που το έσκασαν την ώρα του διαλείμματος και τριαντάφυλλα που μαραίνονταν στις τσάντες, τα κορίτσια να χωρέσουν όλη την ομορφιά στο πρόσωπο, εκεί δηλαδή που τους επιτρέπεται, καθρεφτάκια που άστραφταν την ώρα της Ιστορίας, αλλά και κάθε ώρα, τι βιομηχανικές επαναστάσεις, συνδικαλισμοί, φεμινισμοί και υποτακτική παρακειμένου, το κραγιόν κραγιόν και τα μπιχλιμπίδια μπιχλιμπίδια, πανέτοιμα να αντικαταστήσουν τη μαντήλα στη γωνία. Και να μην κάνουμε όλη την ώρα μάθημα, σε παρακαλώ, και αυτός που λείπει, κυρία, δεν είναι άρρωστος, είναι με τη γκόμενά του, και τι πειράζει που είπα γκόμενα, είναι λάθος;
Βέβαια, μερικοί μουσουλμάνοι θεολόγοι λένε ότι είναι απαράδεκτος νεοτερισμός να γιορτάζονται τα γενέθλια του προφήτη και ότι αρκεί να νηστεύουν τις Δευτέρες για να τιμήσουν τη μνήμη του. Και ο δικός μας είναι καταναλωτικός και πολυέξοδος και περιστασιακός και αν είναι έτσι, γιορτάζεις κάθε μέρα, άχρηστος και ίσως λίγο υποκριτικός κλπ. Δύσκολο πράγμα οι γιορτές, να βρεις μια άκρη, να συμφωνήσεις μαζί τους.
